جادوی اُمید (به یاد احمد عاشورپور) / محمد رضا یکرنگ صفاکار



جادوی اُمید
به یاد احمد عاشورپور
     هجدهم بهمن ماه آتی، نود و ششمین زادروز «احمد عاشورپور» است و او، نه انگار نود سال زیسته است، که انگار نود و هفتمین سال زیستن اش را، در میان ما و در قلب و روح ما، آغاز می‌کند؛ با این ترانه های زیبایَش که برای مان باقی گذاشته است و نیز، با آن خاطراتِ اُمید بخش، از مردی که از نسلی آرمان گرا و سرشار از باورها، اندیشه ها و احساساتی انسانی بود؛ انسانی که تعالی فردی خویش را در پیوندی مؤثّر و خدمتگزارانه با جامعه می دید؛ و هنرمندی که به رغمِ تمامیِ دشواری ها و موانع، همواره پُرشور و اُمیدوار زیست و با هر بار حضورَش در جمعِ مردم یا در کنارِ هنرمندان، اُمید بخشید و تصویرِ خیال انگیزِ چشم اندازهای فراسوی را روشن نگه  داشت؛ چنان‌که پارسال و پریسال، در چنین روزی، یارانَش گفتند  و چنان‌که ما اهالی خانه ی فرهنگ نیز از زمانی نه چندان گذشته که سرزده و صمیمی در خانه حضور یافت و ترانه ی اُمیدَش را با صدای هرچند کهن سال امّا هماره دلنشین و سرشار از جوانی اش برای ما خواند، به یاد داریم. به راستی که انسان ها و حتّی هنرمندانی این چنین، در زمانه ی ما اندک‌اند و جامعه ی ما سخت دلتنگ حضور آنان است. 
     ترانه های اغلب گیلکی عاشورپور نیز، به نحوی آمیخته با احساساتی نوستالژیک، از چنین روشنایی و شور و اُمیدی سرشارَند و با آن صدای گرم و رسایَش که آمیزه ای ست بی سابقه و بس آموزنده از حالتی تغزّلی و منعطِف، و طنینی پُرصلابت و استوار، هماره به ما گیلانیان شهامت و شوق بخشیده اند تا در دلِ طبیعتی سرشار و در میان مجالسی پُربار، با هر حدِّ توان،  به گیلکی  آواز بخوانیم و دوستان مان را به آواز خواندن برانگیزانیم و بدین سان، قلب های مان را، حتّی اگر شده با جرعه ای از جویبارِ هماره جاریِ گسترده  و اُمید بخشِ موسیقی و آوازَش، سیراب کنیم؛ و شاید از این روست که این ترانه ها جایگاهی شایسته در بخشی از حافظه ی تاریخی ایرانیان و به ویژه ما گیلانیان یافته‌اند.
     با این حال به نظر می رسد که تاکنون ارزیابی موسیقاییِ دقیق و همه جانبه ای از موسیقی و ترانه های عاشورپور صورت نگرفته  است و فقط در هر صحبتی و مطلبی در باره¬ی او، از او به عنوان پدر موسیقی فولکلوریک گیلان و یا ترانه¬سرایی که موسیقیِ اروپایی را با آوازهای گیلکی در هم آمیخته، یاد می شود. امّا در این باره پُرسش های بسیاری قابلِ  طرح اند؛ از جمله این که آیا می¬توان آثار او را به عنوان مقدمه  یا بنیانی برای شکل گیریِ موسیقی علمی و یا رومانتیک ملّیِ گیلان در نظر گرفت؟ چنین به نظر می رسد که این پُرسش،  از جمله پُرسش های اساسی برای شناخت و ارزیابی کامل و دقیق کار عاشورپور و جایگاه موسیقایی اش، به ویژه در ارتباط با موسیقی فولکلوریکِ گیلان، و شایسته ی کوششی جدّی برای ارایه ی پاسخ هایی محقّقانه و تحلیل گرانه باشد؛ و به‌راستی برای هنرمندی چنین محبوب، مؤثّر و از یاد نرفتنی، چه بزرگداشتی نیکوتر و راه‌گشاتر از این؟
     به باور نگارنده، چنین شاید و باید که خانه ی  فرهنگ  گیلان، در پیوندی چند سویه با تمامی هنرمندان، هنردوستان و مردمانی که قلب هایشان هماره می‌تپد با یاد و آثار نیرو بخش این هنرمندِ انسان وَ مهندسِ شایسته‌ی شریفِ روزگاران، بکوشد تا بزرگداشت‌ سالانه‌ی او، با گام‌هایی پیوسته در راه محقّقانه ی پیشِ رو، با یاری علاقه‌مندانِ هنرپژوه، تداومی رورانه و بینش‌مندانه یابد.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                         
                                                                                  22 دی ماه 1392 / محمد رضا یکرنگ صفاکار

ارسال دیدگاه

: نام شما
: پست الکترونیک
: دیدگاه
: کد امنیتی

درباره‌ی خانه فرهنگ گیلان

خانه‌ی فرهنگ گیلان در راستای گسترش ارتباط با هنرمندان و هنردوستان داخل و خارج از مرزهای ایران و هم‌اندیشی با آنان در بخش‌های مختلف فرهنگی و هنری ، سایت اینترنتی خانه را نسبت به گذشته در سطحی پیش‌رفته‌تر با سازماندهی امور ...

آمار بازدید کنندگان

بازدیدکنندگان امروز : 1081
بازدیدکنندگان ديروز : 1808
بازدیدکنندگان در هفته : 10075
بازدیدکنندگان در ماه : 41015
بازدیدکنندگان در سال : 476725
کل بازدیدکنندگان : 1402730
کاربران آنلاین : 39