داستان های وهمناک

نرگس مقدسیان

داستان­ هایی که به طورکلّی عناصر و ویژگی های آنها، با عناصر، ساختار، و ویژگی­های داستان­های قراردادی و سنّتی بسیار متفاوت است. و شاید بتوان آنها را در ژانر داستان­های هراس انگیز یا وهمناک به حساب آورد.

حوادثِ داستان­ها، غریب و دور ازواقعیت­های عادی و حقایق ملموس زندگی ست. حوادث و اتفاقاتِ این داستان­ها کمتر در زندگی واقعی اتفاق می افتد. به طور کلّی می توان گفت: روحیّاتِ حاکم بر شخصیت­ها نه اجتماعی، بلکه کاملاً فردی و شخصی است. شخصیت اصلی همواره دچار رؤیا و توهّم و به طور کلی خطای حسّی است. این خصوصیاتِ روانشناختی معمولاً با یک سری نمادها و نشانه ها در هم می آمیزد و روایت­هایی می آفریند با زمینه و فضایی وهم آلود، و آدم هایی که همیشه دچار توهّم­اند. آنها در زمان و مکان­های مبهم و نامشخّصی به­سر می برند. آدم هایی که همیشه در هراس­اند واحساسِ ترس و وحشت می کنند که از این نظر، به نوعی تداعی کننده­ی داستان های ساعدی یا بهرام صادقی در ذهن است.

این آدم ها حتّی نمی دانند خوابند یا بیدار. گاه بانوک پا روی پل باریکی راه می روند که نمی دانند کجاست و برای چه می روند. گاه نیمه شب توی اتوبوسی نشسته اند که نمی دانند به کجا و چرا دارد می رود «آقا بدأر. جان̌  تی مار.  پیادهْ بم. أیأ کویأ ایسه؟ ساعت چند ایسه؟ راشی تاریک بو و خالی..» او گاه حتّی  نمی تواند بایستد یا به عقب برگردد چرا که دایم یکی ازپشت مجبورش می کند برود و داد می زند: «اؤهؤی تی رایأ بوشو». «أمما هیککس نئسأبو. خب فأندرسته. باز هیککس نئسأبو أمما ایتأ سنگین نفس، ایتأ سایه خو پشت احساس کودی».

او از طرفی نمی داند پل باریکی که مجبوراست از رویش برود، به کجا منتهی می شود و از طرف دیگر، دایم در یک اضطرابِ در غلطیدن و افتادن بسر می برد؛ افتادن به پایین. افتادن درفضایی که نمی داند کجاست و از جنس چیست!؟ گاه با یاد و خاطره ی کودکی­اش روی تلار ِخانه و بعدها که کمی بزرگتر شده بود و برای «تیتی ناز» دخترِ همسایه می خواند:

«کؤر! جلیسکأخؤری کفی آب̌ میان آب ترأ بره غازیان.........

نوکونه او جیر، غازیان̌ مورداب̌ مأنستن ببه. شنا دأنستی، أمما اگر سنگ وکلوخ ببه چی؟

او درحینِ  پیاده شدن از اتوبوسی که نمی داند چرا سوارش شده، در اتاقی است که صدای رفیقش را می شنود: «اؤهؤی رئه تورأبؤستی. راننده کو سگ ایسه؟ کویأ پیاده' بی؟ سیگارأ چره فرش̌ رو خاموشأکودی؟ باز چی بکشئه­یی؟» و درحینِ دیالوگ با رفیقش در اتاق، در مکانی مثل زندان است که درش آهنی ست و دستگیره ندارد. و در جوابِ کوبیدن های او به در، می گویند: «خفه شو» و نه از رفیقش خبری هست و نه از ساعتِ اتاقش.

گاه مجبور است که برود، و می رود! با تمامِ نیرو می رود. قدم هایش را تند و تندتر می کند. می شمارد، می رود.  «دادزئیی و ایشمأردی» یک، دو، سه... تا شاید یک میلیون. و می رسد به آنجا که باید برسد. جایی که آخرِ خط بود، آخرِ همه چیز. 

«ایتأ پیله دشت بو، پور دار وگول̌ جه. بهشتأ مأنستی. بهشت!»

إ! نوکونه أن­هیزار رایأ واخبرأ نوبؤسته بو. نوکونه بمرده بی و أیأ بهشت بو و اونم صراط̌ پورد»

امّا همه­ ی روشنی ها وخوشی ها دیری نمی پاید و دوباره، همه جا مثل ِگذشته تاریک می شود. و او حتّی فندکی ندارد که روشن کند!

امّا این آدم ها مثلِ خالق شان آنقدر صادق و پاک و بی شیله پیله اند که حتّی زمانی که زیرِ کوهی ازمشکلات مثل فقر و بیکاری دست­وپا می زنند و ساعت­ها منتظرِ باران کنار استخرها می مانند، دل ندارند آن را به جایِ آبِ معدنی و آشامیدنی به مردم قالب کنند و داد می زنند :

«باران̌  آب»

آی خُرم برار! آرزو کونم او پیله دشت̌  آخر̌ خط تی­شین، همیشک پور داروگول و روشن ببه، تا هی زمات فندک̌  دومبال نگردی. تی جا همیشک سبزه أمی ورجا و تی یاد و خاطره  أمره جه خاطر نشئه.

ارسال دیدگاه

: نام شما
: پست الکترونیک
: دیدگاه
: کد امنیتی

درباره‌ی خانه فرهنگ گیلان

خانه‌ی فرهنگ گیلان در راستای گسترش ارتباط با هنرمندان و هنردوستان داخل و خارج از مرزهای ایران و هم‌اندیشی با آنان در بخش‌های مختلف فرهنگی و هنری ، سایت اینترنتی خانه را نسبت به گذشته در سطحی پیش‌رفته‌تر با سازماندهی امور ...

آمار بازدید کنندگان

بازدیدکنندگان امروز : 926
بازدیدکنندگان ديروز : 1314
بازدیدکنندگان در هفته : 10430
بازدیدکنندگان در ماه : 39527
بازدیدکنندگان در سال : 484344
کل بازدیدکنندگان : 1472137
کاربران آنلاین : 24